Een stelletje gaat een restaurant binnen om eens heerlijk te dineren. Aan tafel gezeten en nadat zij alvast een drankje hebben gekregen, valt het de man op dat alle obers met een lepel in hun borstzakje rond lopen. Nieuwsgierig geworden spreekt hij een ober aan en vraagt waarom. De ober antwoordt:

“Kijk, dat zit zo meneer. Een deskundige heeft, in opdracht van het management, een studie verricht naar de mogelijkheden om efficiënter werken. Hij heeft vastgesteld dat ca. 70% van de gasten hun lepel laten vallen. Wij moeten die dan oprapen, een nieuwe gaan halen en dat betekent heen en weer lopen naar de bestekkast”.

(Terwijl hij dat vertelt valt er achter hem een lepel op de grond. De ober draait zich om, raapt de lepel op en legt direct de lepel die hij in zijn borstzakje heeft bij de gast op tafel).

“Ziet u? Zo besparen wij ca. 2 mandagen per maand en kunnen we dus meer klanten bedienen”.

“Oh”, zegt de man beduusd van zoveel vernuft. “Dat is slim bedacht”!

Na een tijdje valt het de man op dat alle obers ook een koordje om hun nek hebben hangen. Hij spreekt dezelfde ober aan en vraagt waarvoor dat koordje dient.

“Nou, dat zal ik u vertellen, meneer. Kijk, diezelfde deskundige heeft vastgesteld dat wij obers toch wel gemiddeld 2x per avond naar het toilet moeten om te plassen. Dan moeten wij uhh, ach, u weet wel, dat ding uit onze broek halen en daarna onze handen wassen. Dat kost tijd. Dus heeft die deskundige dat koordje bedacht en als we dan daar aan trekken, komt onze, uhh, u weet wel, uit de broek en hoeven het niet aan te raken. Dus ook niet onze handen te wassen en dat bespaart weer zo’n 3 mandagen per maand”.

De man is nu echt perplex van zoveel vindingrijkheid en staart even in gedachten voor zich uit. Maar dan hervat hij zichzelf en zegt tegen de ober: “ja maar, hoe doet u uhh, u weet wel, weer ín de broek”?

Fluistert de ober hem in het oor: “nou, hoe mijn collega’s dat doen weet ik niet maar ik doe het met de lepel”.